سیالیت / خلاقیت تکاملی

حس زیباشناسی انسان‌ها حضور یا غیاب حیات موجود در این جریان‌ها را ناخودآگاه درک می‌کند.

در دنیای موسیقی نیز، ویژگی‌هایی مانند هارمونی و سیستم تمپرامان مساوی باخ نشان می‌دهند که چگونه انسان‌ها در نوسان بین نظم و بی‌نظمی زیبایی می‌یابند. زیبایی که ما در شکوفه‌های پراکنده گیلاس، آتش‌بازی‌های در حال خاموشی، و گذرا بودن زندگی و مرگ حس می‌کنیم، ممکن است به همین شکل به عنوان درک ما از سیالیت، که پایه‌ی زندگی است، در چنین تحولات زودگذری توضیح داده شود. 

زیبایی مطلق‌گرایی نیست: نوسان بین ناپایداری و پایداری است. شاعر کامو نو چومی این ایده‌ی تغییر مکرر در طبیعت را در ابیات معروف خود به تصویر کشیده است: "رودخانه بی‌وقفه جاری است، اما آب هرگز یکسان نیست. زیبایی طبیعت زیباشناسی مبهمی است که در فضای بین جریان‌های مخالف قرار دارد. جایی بین عمل طراحی کردن و طراحی نکردن متولد می‌شود.

زندگی کردن یعنی حرکت کردن.

در ریشه تمام طبیعت، کیفیت حرکت از یک حالت ناپایدار به حالت پایدار وجود دارد. الماس‌ها، به عنوان مثال، قطعاً در اشکال بلوری پایدار و متقارن خود زیبایی دارند، و انسان‌ها اغلب تحت تأثیر کمال آن‌ها قرار می‌گیرند. با این حال، این بدان معنا نیست که نقص غیرجذاب است، یا اینکه ما می‌توانیم به سادگی نتیجه بگیریم که حالت کمال همیشه زیباست. ناپایداری به همان اندازه که پایداری مهم است، عنصر مهمی از زیبایی محسوب می‌شود.

به عنوان مثال، چرا انسان‌ها در سطح آبی که با امواج یا قطرات نقطه‌گذاری شده، زیبایی بیشتری نسبت به سطحی که ساکن است می‌یابند؟ وقتی چیزی را در مایعی می‌اندازیم، ناپایدار می‌شود و به سرعت با جستجوی حالت پایدارتر واکنش نشان می‌دهد. همان‌طور که به پایداری نزدیک می‌شود، فعالیت کمتری از خود نشان می‌دهد، و سرانجام هنگامی که تقارن افقی را دوباره به دست می‌آورد ساکن می‌شود. لانسلوت لا وایت گفت که حرکت از ناپایداری به پایداری فرایند تعریف‌کننده زندگی بود. تقارن ایستا چیزی کمتر از خود مرگ نیست. می‌توانیم بگوییم که زندگی کردن یعنی حرکت از حالت ناکامل و نامتقارن زندگی به سوی پایداری مرگ. آلن تورینگ الگوهای ایجاد شده توسط زندگی را به عنوان اشکالی تعریف کرد که از طریق همرفت به وجود می‌آیند. تقریباً تمام اشکال زندگی با استفاده از مایعاتی که از درون خود ارگانیسم جریان می‌یابند، تولید می‌شوند.

حس زیبایی‌شناختی انسان‌ها حضور یا غیاب حیات موجود در این جریان‌ها را ناخودآگاه درک می‌کند.

در دنیای موسیقی نیز، ویژگی‌هایی مانند هارمونی و سیستم دوازده‌تون مساوی باخ نشان می‌دهد که چگونه انسان‌ها در نوسان میان نظم و بی‌نظمی زیبایی می‌یابند. زیبایی که در شکوفه‌های پراکنده گیلاس، آتش‌بازی‌های رو به خاموشی، و گذرای بودن زندگی و مرگ احساس می‌کنیم نیز ممکن است به عنوان درک ما از سیالیت، که اساس حیات است، در چنین دگرگونی‌های زودگذر توضیح داده شود. 

زیبایی مطلقیت نیست: بلکه نوسان میان ناپایداری و پایداری است. شاعر کامو نو چومِی این ایده تغییرات تکرارشونده در طبیعت را در بیت‌های مشهورش به تصویر کشید: "رودخانه پیوسته جاری است، اما آب هرگز یکسان نیست. زیبایی طبیعت زیبایی‌شناسی مبهمی است که در فضای میان جریان‌های مخالف قرار دارد. در جایی میان عمل طراحی کردن و طراحی نکردن متولد می‌شود.