PROJECT

استراتژی طراحی مدیریت ایمنی زباله‌های هسته‌ای ژاپن

طراحی استراتژی برای چالش دفع زباله‌های رادیواکتیو ژاپن، پل زدن به آینده‌های انرژی تجدیدپذیر.

HOW

ادغام
دفع زباله‌های رادیواکتیو
با سیاست انرژی تجدیدپذیر.

مرکز مدیریت بودجه و تحقیقات زباله‌های رادیواکتیو (RWMC)، تنها آژانس تحقیقاتی و مدیریت بودجه ژاپن که در زمینه زباله‌های رادیواکتیو تخصص دارد، از ما درخواست کرد تا از تفکر تکاملی برای طراحی استراتژی مبتکرانه‌ای استفاده کنیم که بتواند این چالش عمده را حل کند. در پاسخ، ما "پیشنهاد استراتژی طراحی برای دفع نهایی زباله‌های رادیواکتیو" را تدوین کرده‌ایم.
در حال حاضر، افراد زیادی وجود دارند که با طرح دفع نهایی مخالفند. اکثریت این افراد مخالفان خود سیاست تولید انرژی هسته‌ای هستند.
با در نظر گیری این موضوع، ما بر اهمیت داشتن استراتژی‌ای که سیاست تولید انرژی هسته‌ای را از سیاست دفع زباله‌های رادیواکتیو جدا می‌کند و ضرورت دفع نهایی را از منظری بی‌طرف، صرف‌نظر از اینکه فرد طرفدار یا مخالف تولید انرژی هسته‌ای باشد، منتقل می‌کند، تأکید کرده‌ایم.

از نظر اقدامات خاص، ما معتقدیم که ابتدا باید این تصور غلط را از بین ببریم که سیاست دفع نهایی برای ترویج تولید انرژی هسته‌ای خدمت می‌کند. حتی اگر تمام نیروگاه‌های هسته‌ای موجود در ژاپن با اثر فوری از کار خارج شوند، تقریباً ۲۵,۰۰۰ واحد زباله رادیواکتیو همچنان باقی خواهد ماند. این موضوعی است که نیاز به بررسی در بازه زمانی ده‌ها هزار سال دارد، تا زمانی که زباله رادیواکتیو تا سطح تشعشع اورانیوم طبیعی تجزیه شود. از سوی دیگر، فناوری فعلی تولید انرژی هسته‌ای ما تغییرات شدیدی در طی چند دهه گذشته داشته است و به وضوح چارچوب انرژی نیست که بشریت برای مدت زمانی به طولانی مسئله زباله هسته‌ای به آن متکی باشد.
بنابراین، در این پیشنهاد، ما توصیه کردیم که مفهوم "genshiryoku hatsuden kankyo seibi" (به معنای تحت‌الفظی "توسعه محیط تولید انرژی هسته‌ای") از سیاست دفع زباله رادیواکتیو ژاپن حذف شود و لوگو و نام ژاپنی سازمان مدیریت زباله هسته‌ای ژاپن (NUMO)، "Genshiryoku Hatsuden Kankyo Seibi Kiko" به "Hoshaseihaikibutsu Anzen Kanri Kiko" (به معنای تحت‌الفظی "سازمان مدیریت ایمنی زباله رادیواکتیو") تغییر کند. در ابتدا، همیشه تناقض عجیبی بین نام ژاپنی سازمان و نام فعلی انگلیسی آن، Nuclear Waste Management Organization of Japan (NUMO) وجود داشته است، که زمانی که به ژاپنی ترجمه شود، نزدیک‌تر به نام پیشنهادی ما است. در همان زمان، ما همچنین پیشنهاد تغییر بخش "genshiryoku kankyo seibi" (به معنای تحت‌الفظی "توسعه محیط انرژی هسته‌ای") از نام ژاپنی مرکز تأمین مالی و تحقیقات مدیریت زباله رادیواکتیو (RWMC)، "Genshiryoku Kankyo Seibi Sokushin/Shikin Kanri Senta" را دادیم و آن را به "Hoshaseihaikibutsu Anzen Kanri Senta" (به معنای تحت‌الفظی "مرکز مدیریت ایمنی زباله رادیواکتیو") تغییر نام دادیم. این امر به مردم اجازه می‌دهد تا شروع به فکر کردن درباره سیاست دفع زباله رادیواکتیو ژاپن جداگانه از سیاست انرژی هسته‌ای آن کنند.

همچنین بسیار مهم است که تأملات خود را در مورد فاجعه هسته‌ای فوکوشیما در سال 2011 به شیوه‌ای صادقانه به اشتراک بگذاریم. این حادثه، اسطوره ایمنی انرژی هسته‌ای را از بین برد. با این وجود، مقدار زیادی سوخت هسته‌ای مستعمل هنوز در نیروگاه‌های هسته‌ای در مناطق ساحلی ذخیره می‌شود. تا زمانی که این وضعیت ادامه داشته باشد، هیچ تضمینی وجود ندارد که حادثه‌ای دیگر رخ نخواهد داد. اولین گامی که باید برداشته شود، اذعان به شکست‌های گذشته و خطرات فعلی و نشان دادن عزم برای اجتناب از حادثه‌ای دیگر غم‌انگیز است. نشان دادن خطرات ذخیره‌سازی طولانی‌مدت فعلی سوخت هسته‌ای مستعمل در نیروگاه‌های هسته‌ای و تجسم کمی ایمنی به‌مراتب بیشتر سوخت مستعمل پس از دفع زمین‌شناختی نسبت به حال حاضر، باید در ترویج درک بیشتر از دفع نهایی مؤثر باشد.
پس از جداسازی سیاست دفع نهایی از سیاست انرژی هسته‌ای، جزئیاتی را در مورد تقویت توسعه و هماهنگی سیاست انرژی تجدیدپذیر و همچنین تبدیل منطقه شرکت‌کننده به رهبر در توسعه انرژی تجدیدپذیر در پیشنهاد خود گنجاندیم.
ایجاد جامعه‌ای مبتنی بر انرژی پایدار، هدف مشترکی است حتی در میان مخالفان انرژی هسته‌ای که در حال حاضر با سیاست دفع نهایی مخالف هستند. پیشنهاد ما برای استفاده از توسعه شهر به‌عنوان رهبر در ترویج انرژی تجدیدپذیر برای جذب صنعت به محل دفع نهایی، نه‌تنها به‌عنوان سیاست صنعتی منطقه‌ای مؤثر است، بلکه انتظار می‌رود درک بیشتری از سیاست را نیز ترویج دهد.

چگونگی طراحی تأسیساتی که در تاریخ بشریت اثری به جا بگذارد نیز مطالعه مهمی است. برنامه فعلی این است که خاکریز بزرگی به مساحت ۱ کیلومتر مربع در کنار محل دفن نهایی ساخته شود. ما مفهوم طراحی پیشنهاد کردیم که شامل طراحی نیروگاه خورشیدی مگا به مساحت ۱ کیلومتر مربع برای اشغال این زمین و ایجاد بزرگترین شمارنده گایگر جهان، "HYPER GEIGER"، باشد که می‌تواند سطوح باد و تشعشع در منطقه اطراف را به زیبایی تجسم کند و آن را به مکانی مقدس تبدیل کند که همچنان آگاهی از اهمیت ایمنی را افزایش دهد.

از نظر ارتباطات، بر ضرورت انتقال پیچیدگی سیاست از طریق فاصله گرفتن از کاریکاتورها و طرح‌های خشن و حرکت به سمت تصاویر و توضیحات واقع‌گرایانه CG تأکید کردیم تا ایمنی دفن زمین‌شناختی به طور دقیق منتقل شود.
هیچ کس نمی‌داند که واقعاً ده‌ها هزار سال از الان چه اتفاقی خواهد افتاد. احتمالاً باید فرض کنیم که زبان فعلی ما دیگر قابل فهم نخواهد بود. بنابراین، بر ضرورت جدی گرفتن آینده در بازه زمانی ده‌ها هزار سال و افزایش آگاهی از تعهد ما به ایفای مسئولیت‌مان در قبال نسل‌های آینده از طریق برقراری ارتباط با انسان‌ها و سایر اشکال زندگی هوشمند ده‌ها هزار سال از الان، و همچنین تجسم تغییرات محیطی مختلف احتمالی تأکید کردیم.

WHY

مواجهه با
وظیفه بزرگ
تمدن بشری:
دفع نهایی
زباله‌های رادیواکتیو.

تولید انرژی هسته‌ای، که ژاپن از دهه 1960 با آن درگیر بوده است، زباله‌های رادیواکتیو تولید می‌کند که برای انسان‌ها مضر است. زباله‌های رادیواکتیو سطح بالا (HLW) که پس از بازفرآوری سوخت استفاده شده باقی می‌ماند، در حال حاضر در مرکز ذخیره‌سازی و مدیریت زباله‌های رادیواکتیو سطح بالا در روستای روکاشو، استان آئوموری مدیریت می‌شود، اما زمان بسیار طولانی، تا ده‌ها هزار سال طول خواهد کشید تا سطح رادیواکتیویته این زباله‌ها به طور کامل کاهش یابد. پس از انجام مطالعات مختلف، اعتقاد بر این است که بهترین راه دفع HLW از طریق "دفع زمین‌شناسی" است، یعنی مهر و موم کردن آن در بستر سنگی پایدار در عمق زیر زمین و جداسازی آن از محیط انسانی، به جای رها کردن آن به مدیریت انسان. با این حال، ژاپن هنوز در مورد محل دفع نهایی تصمیم نگرفته است و بسیاری از کشورهای جهان هنوز به توافق نظر در مورد دفع نهایی زباله‌های رادیواکتیو نرسیده‌اند.
حتی با تغییر جهانی به سمت انرژی‌های تجدیدپذیر، یک محل دفع نهایی برای حدود 25000 واحد زباله رادیواکتیو که در حال حاضر در سراسر ژاپن وجود دارد و امروزه همچنان تولید می‌شود، مطمئناً روزی برای تضمین ایمنی مردمی که روی زمین زندگی می‌کنند مورد نیاز است. با این حال، شکاف‌ها در گفتگوی ضروری برای دستیابی به این هدف پر نشده است و این کار بزرگ که تمدن بشری با آن مواجه است همچنان به تعویق انداخته می‌شود.

مقدار سوخت هسته‌ای مصرف‌شده ذخیره‌شده در نیروگاه‌های هسته‌ای و تأسیسات بازفرآوری (سپتامبر ۲۰۱۸).

WILL

رو به آینده
با صداقت—
به سوی تحقق
دفع نهایی.

استراتژی طراحی که ما پیشنهاد دادیم واکنش بسیار مثبتی دریافت کرد، به‌ویژه از سوی متخصصان در زمینه دفع نهایی ضایعات رادیواکتیو. با این حال، این پیشنهاد هنوز به نقطه‌ای نرسیده که بخشی از یک سیاست مشخص محسوب شود.
دفع نهایی ضایعات رادیواکتیو مسئله‌ای بسیار چالش‌برانگیز است که ذینفعان مختلف زیادی را درگیر می‌کند، اما شکی نیست که چنین تأسیساتی ضرورتی برای بشریت و برای آینده ژاپن ضروری است. برای دستیابی به این هدف، مهم است که استراتژی‌ای ارائه دهیم که با تعداد بیشتری از مردم طنین‌انداز شود و درک آنها از موضوع موردنظر را عمیق‌تر کند.
هیچ‌کس نمی‌داند آینده ده‌ها هزار سال آینده چه خواهد بود. با این حال، دقیقاً به دلیل اینکه این دانش را نداریم، حیاتی است که آینده را جدی بگیریم، اهمیت اقدامات خود را برای آینده منتقل کنیم، و روش‌های جدیدی که برای آینده ضروری هستند را توسعه دهیم، بدون اینکه تحت تأثیر نگرش‌های گذشته قرار بگیریم. ما معتقدیم که با ادامه انتقال حسن نیت خود، قادر خواهیم بود اجماعی با محل دفع نهایی ایجاد کنیم و مکانی را پرورش دهیم که نقش حیاتی در آینده ژاپن ایفا کند.