ความคล่องตัว / ความคิดสร้างสรรค์เชิงวิวัฒนาการ

ความรู้สึกด้านสุนทรียะของมนุษย์สามารถรับรู้การมีอยู่หรือไม่มีอยู่ของชีวิตที่บรรจุอยู่ในกระแสเหล่านี้โดยไม่รู้ตัว

ในโลกของดนตรีเช่นกัน ลักษณะต่างๆ เช่น ความกลมกลืนและระบบเสียงเท่าเทียมของบาคแสดงให้เห็นว่ามนุษย์พบความงามในความผันผวนระหว่างความสม่ำเสมอและความไม่สม่ำเสมอ ความงามที่เราสัมผัสได้ในกลีบซากุระที่ร่วงหล่น ดอกไฟที่กำลังดับลง และความชั่วคราวของชีวิตและความตาย อาจอธิบายได้เช่นเดียวกันว่าเป็นการรับรู้ของเราเกี่ยวกับความเป็นของเหลว ซึ่งเป็นรากฐานของชีวิตในการเปลี่ยนแปลงที่ชั่วคราวเหล่านั้น 

ความงามไม่ใช่ความสมบูรณ์แบบ แต่เป็นความผันผวนระหว่างความไม่มั่นคงและความมั่นคง กวีคาโมะ โนะ โชเมได้จับแนวคิดเรื่องการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นซ้ำๆ ในธรรมชาติไว้ในบทกวีที่มีชื่อเสียงของเขา: "แม่น้ำไหลไม่หยุดหย่อน แต่น้ำนั้นไม่เคยเหมือนเดิม ความงามของธรรมชาติคือสุนทรียศาสตร์ที่คลุมเครือซึ่งอยู่ในพื้นที่ระหว่างกระแสที่ตรงข้ามกัน มันเกิดขึ้นที่ใดที่หนึ่งระหว่างการออกแบบและการไม่ออกแบบ"

การมีชีวิตคือการเคลื่อนไหว

รากฐานของธรรมชาติทั้งหมดคือคุณสมบัติของการเคลื่อนไหวจากสถานะที่ไม่เสถียรไปสู่สถานะที่เสถียร ตัวอย่างเช่น เพชรมีความงามในรูปแบบผลึกที่เสถียรและสมมาตร และมนุษย์มักจะประทับใจในความสมบูรณ์แบบของมัน อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้ไม่ได้หมายความว่าความไม่สมบูรณ์นั้นไม่น่าดึงดูด หรือเราสามารถสรุปได้ง่ายๆ ว่าสถานะแห่งความสมบูรณ์แบบนั้นสวยงามเสมอไป ความไม่เสถียรเป็นองค์ประกอบสำคัญของความงามเช่นเดียวกับความเสถียร

ตัวอย่างเช่น ทำไมมนุษย์จึงพบความงามในผิวน้ำที่มีคลื่นหรือหยดน้ำมากกว่าผิวน้ำที่นิ่ง? เมื่อเราทิ้งสิ่งใดลงไปในของเหลว มันจะกลายเป็นไม่เสถียร และตอบสนองอย่างรวดเร็วด้วยการแสวงหาสถานะที่เสถียรกว่า เมื่อมันเข้าใกล้ความเสถียร มันจะเคลื่อนไหวน้อยลง และในที่สุดก็นิ่งเมื่อได้สมมาตรแนวนอนกลับคืนมา แลนเซล็อต ลอว์ ไวท์กล่าวว่าการเคลื่อนไหวจากความไม่เสถียรสู่ความเสถียรเป็นกระบวนการกำหนดลักษณะของชีวิต สมมาตรแบบคงที่ไม่มีอะไรน้อยไปกว่าความตายเอง เราสามารถกล่าวได้ว่าการมีชีวิตคือการเคลื่อนไหวจากสถานะชีวิตที่ไม่สมบูรณ์และไม่สมมาตรไปสู่ความเสถียรของความตาย อลัน ทัวริงได้นิยามรูปแบบที่สร้างขึ้นโดยชีวิตเป็นรูปแบบที่เกิดขึ้นผ่านการพาความร้อน รูปแบบของชีวิตเกือบทั้งหมดถูกสร้างขึ้นโดยการใช้ของไหลที่ไหลจากภายในสิ่งมีชีวิตเอง

ความรู้สึกด้านสุนทรียศาสตร์ของมนุษย์ รับรู้การมีอยู่หรือ การไม่มีอยู่ของชีวิตที่บรรจุอยู่ในกระแสเหล่านี้โดยไม่รู้ตัว

ในโลกแห่งดนตรีเช่นกัน ลักษณะต่างๆ เช่น ความประสานกลมกลืนและระบบเสียงเท่าเทียมของบาค แสดงให้เห็นว่ามนุษย์พบความงามในการผันผวนระหว่างความสม่ำเสมอและความไม่สม่ำเสมอ ความงามที่เราสัมผัสได้ในกลีบซากุระที่กระจัดกระจาย ดอกไผ่ไฟที่ค่อยๆ สลายไป และความชั่วคราวของชีวิตและ ความตายอาจอธิบายได้เช่นกันว่าเป็นการรับรู้ของเราเกี่ยวกับความไหลเวียน ซึ่งเป็น พื้นฐานของชีวิตในการเปลี่ยนแปลงอันชั่วคราวเช่นนั้น 

ความงามไม่ใช่ความสมบูรณ์แบบ แต่เป็นการผันผวนระหว่างความไม่มั่นคงและความมั่นคง กวีคาโมะ โนะ โชเมอิ จับแนวคิดเรื่องการเปลี่ยนแปลงที่เกิดซ้ำในธรรมชาติไว้ในบทกวีที่มีชื่อเสียงของเขา: "แม่น้ำไหลไม่หยุดหย่อน แต่น้ำไม่เคยเหมือนเดิม ความงามของธรรมชาติเป็นสุนทรียศาสตร์ที่คลุมเครือซึ่งอาศัยอยู่ในช่องว่างระหว่างกระแส ที่ตรงข้ามกัน มันเกิดขึ้น  ที่ไหนสักแห่งระหว่างการออกแบบและ การไม่ออกแบบ"