Vloeibaarheid / Evolutionaire Creativiteit

Het menselijke esthetische gevoel onderkent onbewust de aanwezigheid of afwezigheid van leven in deze stromingen.

Ook in de muziekwereld tonen kenmerken zoals harmonie en Bach's gelijkzwevende stemming hoe mensen schoonheid vinden in de fluctuatie tussen regelmaat en onregelmaat. De schoonheid die we voelen in verspreide kersenbloesems, wegstervend vuurwerk, en de vergankelijkheid van leven en dood zou eveneens verklaard kunnen worden als onze perceptie van vloeibaarheid, de basis van het leven zelf, in zulke kortstondige transformaties. 

Schoonheid is geen absoluutheid: het is fluctuatie tussen instabiliteit en stabiliteit. De dichter Kamo no Chomei vatte dit idee van terugkerende verandering in de natuur samen in zijn beroemde regels: "Onophoudelijk stroomt de rivier, en toch is het water nooit hetzelfde. De schoonheid van de natuur is een ambigue esthetiek die huist in de ruimte tussen tegengestelde stromingen. Het wordt  geboren ergens tussen de daad van ontwerpen en die van niet ontwerpen.

Leven is bewegen.

Aan de basis van alle natuur ligt de eigenschap van beweging van een onstabiele staat naar een stabiele. Diamanten hebben bijvoorbeeld zeker schoonheid in hun stabiele, symmetrische kristallijne vormen, en mensen worden vaak geraakt door hun perfectie. Dit betekent echter niet dat imperfectie onaantrekkelijk is, of dat we simpelweg kunnen concluderen dat een staat van perfectie altijd mooi is. Instabiliteit is net zo'n belangrijk element van schoonheid als stabiliteit.

Waarom vinden mensen bijvoorbeeld meer schoonheid in een wateroppervlak doorbroken met golven of druppels dan in een oppervlak dat stil is? Wanneer we iets in een vloeistof laten vallen, wordt het onstabiel en reageert het snel door een stabielere staat te zoeken. Naarmate het de stabiliteit nadert, wordt het minder actief en wordt het uiteindelijk stil wanneer het horizontale symmetrie herkrijgt. Lancelot Law Whyte zei dat de beweging van instabiliteit naar stabiliteit het bepalende proces van het leven was. Statische symmetrie is niets minder dan de dood zelf. We zouden kunnen zeggen dat leven betekent bewegen van een imperfecte, asymmetrische levenstoestand naar de stabiliteit van de dood. Alan Turing definieerde de patronen gecreëerd door het leven als vormen die tot stand komen door convectie. Bijna alle levensvormen worden gegenereerd door het gebruik van vloeistoffen die vanuit het organisme zelf stromen.

De esthetische waarneming van mensen begrijpt onbewust de aanwezigheid of afwezigheid van leven in deze stromingen.

Ook in de muziekwereld tonen kenmerken zoals harmonie en Bach's gelijkzwevende stemming hoe mensen schoonheid vinden in de fluctuatie tussen regelmaat en onregelmatigheid. De schoonheid die we waarnemen in verspreide kersenbloesems, wegkwijnende vuurwerk, en de vergankelijkheid van leven en dood zou eveneens verklaard kunnen worden als onze perceptie van vloeibaarheid, de basis van het leven zelf, in dergelijke vluchtige transformaties. 

Schoonheid is geen absolute waarde: het is fluctuatie tussen instabiliteit en stabiliteit. De dichter Kamo no Chomei vatte dit idee van terugkerende verandering in de natuur samen in zijn beroemde regels: "Onophoudelijk stroomt de rivier, en toch is het water nooit hetzelfde. De schoonheid van de natuur is een ambigue esthetiek die zich bevindt in de ruimte tussen tegengestelde stromingen. Het wordt  geboren ergens tussen de daad van ontwerpen en die van niet ontwerpen.