ยุทธศาสตร์การออกแบบการจัดการความปลอดภัยของกากนิวเคลียร์ของญี่ปุ่น

ในแนวทางการดำเนินการเฉพาะ เราเชื่อว่าเป็นสิ่งสำคัญยิ่งที่จะต้องขจัดความเข้าใจผิดเสียก่อนว่านโยบายการกำจัดขยะกัมมันตรังสีขั้นสุดท้ายนั้นมีไว้เพื่อส่งเสริมการผลิตกระแสไฟฟ้าจากพลังงานนิวเคลียร์ แม้ว่าโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ทั้งหมดที่มีอยู่ในญี่ปุ่นจะได้รับการปิดกิจการโดยทันทีทันใด ขยะกัมมันตรังสีประมาณ 25,000 หน่วยก็จะยังคงเหลืออยู่ นี่เป็นปัญหาที่ต้องพิจารณาในกรอบเวลานับหมื่นปี จนกว่าขยะกัมมันตรังสีจะสลายตัวลงสู่ระดับรังสีของยูเรเนียมธรรมชาติ ในทางกลับกัน เทคโนโลยีการผลิตกระแสไฟฟ้าจากพลังงานนิวเคลียร์ในปัจจุบันของเราได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างมากในเวลาเพียงไม่กี่ทศวรรษ และเป็นที่ชัดเจนว่าไม่ใช่กรอบพลังงานที่มนุษยชาติจะยังคงพึ่งพาต่อไปในระยะเวลาที่ยาวนานเท่ากับปัญหาขยะนิวเคลียร์
ดังนั้น ในข้อเสนอนี้ เราแนะนำให้ยกเลิกแนวคิด "genshiryoku hatsuden kankyo seibi" (แปลตรงตัวว่า "การพัฒนาสภาพแวดล้อมการผลิตกระแสไฟฟ้าจากพลังงานนิวเคลียร์") ออกจากนโยบายการกำจัดขยะกัมมันตรังสีของญี่ปุ่น และเปลี่ยนโลโก้และชื่อภาษาญี่ปุ่นของ Nuclear Waste Management Organization of Japan (NUMO) "Genshiryoku Hatsuden Kankyo Seibi Kiko" เป็น "Hoshaseihaikibutsu Anzen Kanri Kiko" (แปลตรงตัวว่า "องค์กรจัดการขยะกัมมันตรังสีอย่างปลอดภัย") ตั้งแต่แรก มีความขัดแย้งที่น่าแปลกใจระหว่างชื่อภาษาญี่ปุ่นขององค์กรกับชื่อภาษาอังกฤษปัจจุบัน Nuclear Waste Management Organization of Japan (NUMO) ซึ่งเมื่อแปลกลับเป็นภาษาญี่ปุ่นแล้วจะใกล้เคียงกับชื่อที่เราเสนอมากกว่า ในเวลาเดียวกัน เราเสนอให้เปลี่ยนส่วน "genshiryoku kankyo seibi" (แปลตรงตัวว่า "การพัฒนาสภาพแวดล้อมพลังงานนิวเคลียร์") ของชื่อภาษาญี่ปุ่นของศูนย์บริหารงบประมาณและวิจัยการจัดการขยะกัมมันตรังสี (RWMC) "Genshiryoku Kankyo Seibi Sokushin/Shikin Kanri Senta" โดยเปลี่ยนชื่อเป็น "Hoshaseihaikibutsu Anzen Kanri Senta" (แปลตรงตัวว่า "ศูนย์จัดการขยะกัมมันตรังสีอย่างปลอดภัย") สิ่งนี้จะช่วยให้ผู้คนเริ่มคิดเกี่ยวกับนโยบายการกำจัดขยะกัมมันตรังสีของญี่ปุ่นแยกจากนโยบายพลังงานนิวเคลียร์

การแบ่งปันข้อสะท้อนของเราเกี่ยวกับภาวะฉุกเฉินนิวเคลียร์ฟูกูชิมาในปี 2011 อย่างซื่อสัตย์นั้นมีความสำคัญมาก อุบัติเหตุนี้ได้ทำลายตำนานความปลอดภัยของพลังงานนิวเคลียร์ อย่างไรก็ตาม เชื้อเพลิงนิวเคลียร์ใช้แล้วจำนวนมากยังคงถูกเก็บไว้ที่โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ในพื้นที่ชายฝั่ง ตราบใดที่สถานการณ์นี้ยังคงอยู่ ก็ไม่มีการรับประกันว่าอุบัติเหตุอีกครั้งจะไม่เกิดขึ้น ขั้นตอนแรกที่ควรดำเนินการคือการยอมรับความล้มเหลวในอดีตและความเสี่ยงในปัจจุบัน และแสดงความมุ่งมั่นที่จะหลีกเลี่ยงอุบัติเหตุที่น่าเศร้าอีกครั้ง การแสดงให้เห็นอันตรายของการเก็บรักษาเชื้อเพลิงนิวเคลียร์ใช้แล้วในระยะยาวในปัจจุบันที่โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ และการแสดงภาพเชิงปริมาณของความปลอดภัยที่มากขึ้นอย่างมีนัยสำคัญของเชื้อเพลิงใช้แล้วหลังจากการทิ้งทางธรณีวิทยาเมื่อเทียบกับปัจจุบัน ควรมีประสิทธิภาพในการส่งเสริมความเข้าใจที่มากขึ้นเกี่ยวกับการกำจัดขั้นสุดท้าย 
หลังจากแยกนโยบายการกำจัดขั้นสุดท้ายออกจากนโยบายพลังงานนิวเคลียร์ เราได้รวมรายละเอียดในข้อเสนอของเราเกี่ยวกับการเสริมสร้างการพัฒนาและการประสานงานของนโยบายพลังงานหมุนเวียน รวมทั้งการเปลี่ยนแปลงพื้นที่ที่เข้าร่วมให้เป็นผู้นำในการพัฒนาพลังงานหมุนเวียน 
การสร้างสังคมที่สร้างขึ้นบนพลังงานที่ยั่งยืนเป็นเป้าหมายร่วมกันแม้กระทั่งในหมู่ผู้คัดค้านพลังงานนิวเคลียร์ที่ปัจจุบันต่อต้านนโยบายการกำจัดขั้นสุดท้าย ข้อเสนอของเราที่จะใช้ประโยชน์จากการพัฒนาเมืองให้เป็นผู้นำในการส่งเสริมพลังงานหมุนเวียนเพื่อดึงดูดอุตสาหกรรมมายังสถานที่กำจัดขั้นสุดท้าย ไม่เพียงแต่มีประสิทธิภาพในฐานะนโยบายอุตสาหกรรมระดับภูมิภาค แต่ยังคาดว่าจะส่งเสริมความเข้าใจนโยบายที่มากขึ้นด้วย

วิธีที่เราควรออกแบบสิ่งอำนวยความสะดวกที่จะทิ้งร่องรอยไว้ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติก็เป็นข้อพิจารณาที่สำคัญเช่นกัน แผนปัจจุบันคือการสร้างเขื่อนขนาดใหญ่ที่มีขนาด 1 ตารางกิโลเมตรข้างๆ พื้นที่กำจัดขยะขั้นสุดท้าย เราเสนอแนวคิดการออกแบบที่เกี่ยวข้องกับการออกแบบโรงไฟฟ้าพลังงานแสงอาทิตย์ขนาดใหญ่ 1 ตารางกิโลเมตรเพื่อครอบครองพื้นที่นี้และสร้างเครื่องวัดรังสีที่ใหญ่ที่สุดในโลก "HYPER GEIGER" ซึ่งสามารถแสดงภาพลมและระดับรังสีในพื้นที่โดยรอบได้อย่างสวยงาม ทำให้เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่ยังคงสร้างความตระหนักถึงความสำคัญของความปลอดภัย 

ในด้านการสื่อสาร เราเน้นย้ำถึงความจำเป็นในการถ่ายทอดความซับซ้อนของนโยบายโดยการเปลี่ยนจากภาพล้อเลียนและภาพร่างคร่าวๆ ไปสู่ภาพ CG และคำอธิบายที่สมจริงมากขึ้น เพื่อถ่ายทอดความปลอดภัยของการกำจัดทิ้งในชั้นธรณีได้อย่างแม่นยำ
ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นจริงๆ หลายหมื่นปีต่อจากนี้ เราอาจควรสมมติว่าภาษาในปัจจุบันของเราจะไม่มีใครเข้าใจแล้ว ดังนั้น เราจึงเน้นย้ำถึงความจำเป็นในการใส่ใจอนาคตอย่างจริงจังในช่วงเวลาหลายหมื่นปี และเสริมสร้างความตระหนักรู้เกี่ยวกับความมุ่งมั่นของเราในการปฏิบัติตามความรับผิดชอบต่อคนรุ่นหลัง โดยการสื่อสারกับมนุษย์และสิ่งมีชีวิตอัจฉริยะรูปแบบอื่นๆ หลายหมื่นปีต่อจากนี้ รวมทั้งการจินตนาการถึงการเปลี่ยนแปลงสิ่งแวดล้อมที่อาจเกิดขึ้นในรูปแบบต่างๆ